Walentynkowo - życiowo

Dobra, Dobra, tyle opinii ilu ludzi.

Mnie to kręci, przypomina wiele chwil z mojego życia, kilka ważnych słów zapisanych na różowych kartkach, jedną pizze i za cienko ubraną mnie, żeby dobrze wyglądać. 

Zobaczcie filmik i udanego świętowania

A gdyby Cię zapytał?

Siedzimy na kanapie, czytam im książkę o średniowieczu, co jedli, co pili, jak często się kąpali, i nagle Olo pyta '' mamo, a po co ja żyje? Przecież tylko jem i pije.
Podniosłam głowę z nad lektury i zaglądam czy zażartować teraz można, czy to jakiś grubszy kaliber, a na twarzy mojego syna wyczekiwanie i napięcie wymalowane, wiem już że żartem się nie wykpię.
Książka zamyka się ze swoistym hukiem i mówię mu tak: kochany żyjesz dla nas, dla mnie i dla taty żeby nam się chciało, chcieć, żeby nam brzuchy z twoich żartów pękały, i kapcie od pomysłów spadały, żebyśmy mogli czuć dumę przy każdym twoim życiowym kroku, żebyśmy wiedzieli, po co to wszystko?
Ale najdroższy przede wszystkim  żyjesz dla siebie.Bo wiesz, życie jest piękne, a ty je dopiero poznajesz, jesteś na początku tej księgi, tyle Ci jeszcze wolno, tak wysoko, daleko możesz.
Jesteś kimś jedynym, a przez to ogromnie ważnym, nie ma drugiego takiego egzemplarza i musisz pamiętać, wiedzieć, że Twoje życie jest bezcenne, jedynym mój kochany synu.

czasem i mali ludzie noszą duże ciężary

mamo, wszystko dobrze tylko nie płacz po raz kolejny ze wzruszenia :)

 

Dwa światy

Poranek, drogi zasypane śniegiem, wszystko otulone, jakby uśpione i nagle on, no wymusza mi najbardziej chamsko jak można.
Rozpoczynam litanię, o debilu jak mógł, że ja dziecko wiozę i dokąd mu się niby tak śpieszy, cała lawina epitetów, wiązana konkretna mięsista.
A z tyłu., z fotelika Hania, jaki piękny pieś i siam chodzi, pewnie mu zimno, nie ma bucików, ciekawe gdzie jego mama i gdzie mieszka.
Moja mała córeczka, przecież była w tej samej rzeczywistości co ja, w tej samej czasoprzestrzeni, a jakby gdzie indziej była.
Olo ogląda reklamę miły pan podarowuje miłej pani czekoladki, wszystko w bieli w puchu, nagle mówi, po co on jej daje słodycze, jak ją kocha niech jej lepiej buziaka da, a tak będzie gruba.
Wieczór, leżymy z dzieciakami na podłodze i robimy rowerek, z telewizora krzyczą,Olo, ja nie będę płacić, nie ma mowy, Hania z oburzeniem ja teś nie!
że znów zajrzą nam do kieszeni, że będziemy płacić więcej, na to
I mieszają się te światy dorosłych i dzieci i bawi mnie to wciąż  bezustannie.

Przyjechali do naszej miejsko wiejskiej biblioteki, młodzi aktorzy z Krakowa, a zrobili taki teatr, tak zabawny, tak wciągający,Wilk i zając jak się patrzy

Mikołaj i plan na życie

Stoi z lampką wina, opiera się o blat.
Ja rozwałkowuje ciasto z którego za moment, czwórka harpaganów upiecze ciasteczka dla Mikołaja.
Opowiada o tym co u nich, uśmiecha się co chwile, ale też w co drugim zdaniu mówi o planie '' bo wiesz bo ja mam plan'' albo '' trzeba mieć w razie czego plan'' pada też ''muszę mieć wszystko poplanowane''.
Patrze na nią, kiwam spokojnie głową, wołam dzieci wycinają ciastka, już się pieką zaraz je polukrują i dalej będą sprowadzać dom do funkcji placu zabaw.
Spokojnie siadamy przy stole na talerzach sałatka, znów zerkam na nią i nie mogę uwierzyć że to właśnie ona ma ten życiowy plan, ona która tyle przeżyła i wydawać by się mogło że będzie wręcz nauczała wszem i wobec że nic nie zależy od nas, że liczy się każda sekunda ta co tu i teraz.
Człowieka jednak nie da się odgadnąć, zmierzyć jakaś miarą, wrzuci dane o wzroście, wieku, upodobaniach kulinarnych, ulubionym kolorze a dostać piękny wydruk jaki jest.
Zdziwienie nie opuszcza mnie do teraz, nie opuszcza mnie też poczucie radości że przez ten rok tak dużo dobrego u niej, że nasze dzieci padły na kanapie, że w naszych domach rano było słychać.
Był ! Był! Zjadł ciastka, wypił mleko!
A ja też mam plan, kąpiel, bajka i słodki błogi sen.

artystyczne te ciasteczka

osiem małych rączek, wszyscy przeżyli :)

Każda dziewczynka ma swojego bobasa, ten pąlcze i pachnie normalnie pachnie jak różyczka

to jest męski świat, Mikołaj wiedział co robi

Bo tak też może być

Może być tak, że wcale nie będą na niedzielnym obiedzie z deserem.
Może  być tak, że mając naście lat powiedzą '' nara mamusia jedziemy ratować ginące gatunki kangurów'' plecak zarzucą uśmiech w drzwiach zostawią i tyle.
Może być tak, że na monitorze ich twarze pytające '' a co mam dodać do pomidorówy żeby była taka jak twoja, ale u nas tu w Anglii i tak takich pomidorów nie ma''
No przecież może tak być!
I dziś uczę ich miłości do świata, szacunku do ludzi ale nie mam prawa oczekiwać że kiedyś tam zapłacą mi za uczucia, za czas, muszę już teraz uczyć się tak wielkiej mądrości jaką jest zaufanie i wiara, że tak jest dobrze.
Czas płynie i to przyjdzie, dziś jedno śpi w świeżo zmienionej pościeli, drugie film ze mną ogląda taki dla dzieci i głowo na moim ramieniu kładzie.
Minutę temu napisał na kartce ''moia mama jest pijękna'' rozczulająca ta umiejętność niekształtna i w powijakach ale treść da się wysupłać.

niech już wraca lato, wiem wiem :)

100% szczęścia

Wczoraj zadzwoniła do mnie mama i mówi
- dziś widziałam naprawdę szczęśliwe małżeństwo
-po czym poznałaś że są tak naprawdę szczęśliwi?
- bo właśnie dowiedzieli się że on jednak nie ma raka.

100 % prawdziwego, obiektywnego, mięsistego, niezaprzeczalnego szczęścia

 

A piosenka piękna jest.

najważniejsze

Choć wciąż nie wiele wiem, szukam, rozmyślam, rozkminiam.
Pewną hierarchię wartości już mam.
Najważniejsza jest rodzina z jej dobrodziejstwem ale i przekleństwem.
Najważniejsze są długie wieczory z bliskimi, na poważnie i śmiesznie, o sobie, o tym co wewnątrz i na zewnątrz.
Najważniejsze żeby nogi siłę   miały iść, po drodze do sklepu ale i szlakach górskich.
Najważniejsze żeby buzia śmiała się z tego co mówią czy co zrobią  dzieci.
Najważniejsze żeby widzieć każdy paproch szczęścia, choćby na moment do nas się przyczepił .

W drodze do parku sensorycznego, takie cudo, no uwielbiam, tajemnica,niespodzianka, małe rączki tak ściśle do dużej przylegają w takich miejscach

Park sensoryczny Rydułtowy

Grają

Dodaj napis

pierwszy raz w życiu tramwajem :)

jaki człowiek był szczęśliwy

Zanim do mojego słownika, świadomości, życia, wkroczyły takie słowa jak : kaloria, dieta, zdrowe odżywianie, dobre nawyki
jadło się chleb

jasny, chrupiący, nie myślałam ile tam czego wcinałam po pełne brzuszysko

Zjedzenie warzyw, nabiału, było na pewno dobre a nie jak dziś rozebrane na atomy, sprawdzone, zmierzone.

W owocach były witaminy a nie cukry

Makaron ukochany, małe gwiazdki, długie nitki, zakręcone spiralki, nie były żadnymi węglowodanami, tylko rarytasem i radością podczas pałaszowania

 

A że zakazy czasem trzeba łamać, to wszystkie fotki z naszego domostwa

żeby z tego wszystkie nie zwariować widok z okna, panna młoda zakłada sukienkę, jest coraz piękniej

Taka i tylko taka

Wchodzi na ramieniu wielgachna torba, od zawsze w niej cały świat, krem dla niego, chusteczki dla niej, telefon wypasiony bo taki chce mieć, w drugiej dłoni też wielka torba ,w  której co? Nigdy nie wiadomo. Wokół butów, ciekawych tych co kocha, tych co ma tak wiele a jak wiele jeszcze mieć będzie, one podobne trochę i do niej i męża też, rzuca te torby zdejmuje czapki, buty, mówi, mówi już w trakcie, opowiada, odkrywa co w tej przepastnej torbie, co to zawsze taszczy, '' A wiesz mam dla Ciebie same zdrowe rzeczy'' innym razem '' popatrz, co Ci przywiozłam botwinka Mojej mamy'' to mojej mamy z pietyzmem choć może nie świadomie. Siada, nalewam herbaty jak zwykle posłodziłam choć ona nie słodzi, jak zwykle nic nie mówi pije, jemy sałatkę, rumieńce wychodzą na buzie, opowiadamy dużo, wszystko,skaczemy z tematu na temat, już byłyśmy i w Mikołowie i w Zabrzu i w Łękawicy.
Może nim się poznałyśmy musnęły się nasze kurtki gdzieś w markecie, czy mijałyśmy się na ryneczku, może.
I zegarek odbił czas, trzeba zabrać torbę, ubrać kurtki  czapki, sprawnym manewrem wyjechać z bramy, pojechała, przyjedzie, nim przyjedzie napiszemy, zadzwonimy, niech tak będzie

Oto dzisiejsze cuda, super kawa i mieszanka przypraw skład wskazuje że będzie boska ach i ech