Za drzwiami: Czarnina i spódniczka ze skóry

Czarnina, zupa z krwi kaczej ze specjalnymi ciemnymi kluskami, pewnie nie którzy krzywią się i myślą że do ust by nie wzięli. Ja też od dawna jej nie jem, choć tak naprawdę nie wiem dlaczego, bo jako dziecko lubiłam i było to święto gdy wjeżdżała na stół.
Krwi nie można było kupić tak jak dziś, wiozło się jej od babci czterysta kilometrów w słoiku po ogórkach, żeby w najbliższą niedzielę przyrządzić z niej czarną polewkę.
Do tej pory gdy tata jedzie do babci, pyta czy są kaczki, bo ten smak, to pewnie smak jego domu, jego dzieciństwa.
Czarninę robi moja mama, ale ja już nie i tak sobie myślę czy ona przetrwa, może moje kuzynki robią muszę spytać, bo jeśli nie to będzie to jedna z tych rzeczy która przeminie z czasem, z ludźmi.
Weekend, mamy jechać na zakupy do marketu, prozaicznie kurtka dla Ola, mam ochotę wyglądać dobrze, wciskam się w skórzaną spódniczkę, jest bardzo krótka i bardzo obcisła, choć od zawsze taka nie była.
Moja mama kupiła ją dwadzieścia kilka lat temu wraz z kurtką i czerwonymi szpilkami, zrobiła to gdy doszła do formy po urodzeniu mnie i brata.
Spódniczka leżała w szafie aż poznałam Krzysia, ja miałam wtedy naście lat i jej długość była dla mnie nie do przyjęcia, krawcowa uczyniła z niej, obiekt pożądania koleżanek i rewelacyjny strój na kolejną randkę.
Pojechała ze mną do dorosłego życia, znów czekała na swój czas bo Olo bo Hania, miałam ją na sobie kilka razy. Teraz jest za krótka, choć jej długość się nie zmieniła, ale gdy trzeba zawiązać sznurówkę zdjąć kurteczki, wytrzeć noski, to już nie to samo co zwyczajnie pięknie w czymś wyglądać.
Niech leży może za jakiś czas sięgnie po nią moja córka i dla niej będzie to i fason i długość idealna do tego opowiem jej historie jak to babcia kupiła ją aby poczuć się kobietą nie tylko matką i jak to mama stuningowała ją żeby wyglądać pięknie dla jej taty.